ใส่บาตร - ปันพร
มาวัดทำไม
ชมบุญ
น้ำธรรม
แดงด้วยใจ
งามกายงามใจ
อวิชชา
จังว่าน้องเป็นไผ
วิงวอน
แม่ลูก
ขอร่วมบุญ

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |>>


All (329)
default (36)
บทกวีเพื่อการศึกษา (293)



All (0)
default (0)



ชื่อ :
เว็บไซต์ (หากไม่มีไม่ต้องระบุ) :
ข้อความ :
เท่ห์
เศร้า
ครุ่นคิด
ยิ้ม
กรุ้มกริ่ม
เขิล
โมโห
Security code :
สมัครสมาชิก | Login



นิทานเรื่อง กระต่ายตื่นตูม
2013-01-07 12:17:43

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว     มีกระต่ายตัวหนึ่งนอนอยู่ใต้ต้นตาลต้นหนึ่ง   แม่ตาลต้นนั้นมีลูกตาลสุกอยู่ทะลายหนึ่ง กำลังสุกงอม      กระต่ายนอนหลับเพลินอย่างมีความสุข   และได้ฝันเห็นกาตัวหนึ่ง  ตัวดำ  ปากดำ  ร้องเสียงดัง  ๆ  ว่า   กา  กา  กา    บอกข่าว  บอกข่าว   บอกข่าว   โลกจะแตกวันนี้   โลกจะแตกวันนี้   โลกจะแตกวันนี้   และทันใดนั้น  ลูกตาลสุกผลหนึ่งก็หล่นลงมา   ตุ๊บ  เกือบถูกตัวกระต่าย  กระต่ายตกใจก็กระโดดวิ่งไปปากก็ป่าวร้องไปว่า  โลกแตกแล้ว  โลกแตกแล้ว  โลกแตกแล้ว  ไปตามทางที่วิ่ง  ฝ่ายหมู่สัตว์ทั้งหลาย   มีวัว  เก้ง  กวาง  วัว  ควาย  กระทิง  และสัตว์อื่นๆ  อีกมากมายได้ฟังดังนั้น  ก็ตกใจ  พากันวิ่งหนีกันโกลาหลอลหม่าน  สับสน  ฝุ่นคละคลุ้ง  บ้างก็เหยียบกันตายเป็นอันมาก  เป็นเช่นนี้ไปตลอดทาง  เมื่อหมู่สัตว์ทั้งหลายที่ตื่นตระหนกวิ่งหนีไปกันโดยไม่คิดชีวิตนั้น  วิ่งไปถึงหน้าผาแห่งหนึ่ง   พระยาราชสีห์ตัวหนึ่งยืนอยู่บนหน้าผา  เห็นหมู่สัตว์วิ่งมากันอย่างบ้าคลั่งเช่นนั้น  จึงร้องคำรามถามไปว่า  พวกเจ้าวิ่งหนีอะไรกัน     กระัต่ายตอบไปว่า  โลกแตก  โลกแตก  โลกแตก  ฟ้าถล่ม   ดินทลาย  ราชสีห์ได้ฟังดังนั้น  จึงบอกว่า   แตกตรงไหน  เจ้าจงพาข้าไปดู   กระต่ายและหมู่สัตว์ทั้งหลายก็พากันไปพร้อมกับพระยาราชสีห์ราชสีห์   เมื่อไปถึงต้นตาล   กระต่ายก็บอกว่า  โลกแตกตรงนี้   พระยาราชสีห์ไปยืนดู  ก็เห็นลูกตาลที่หล่นอยู่บนพื้น  จึงบอกว่า  เจ้าฟังลูกตาลตกลงดินดังตูม  เจ้าบอกว่าโลกแตก  ป่าวประกาศไปทั่วเช่นนี้  เป็นการโง่เขลานัก  ไม่พิจารณาดูให้ถี่ถ้วน   ทำให้ญาติพี่น้องเราหลงเชื่อพากันตื่นตระหนกวิ่งหนีเหยียบกันตายมากมายนัก   เจ้าช่างทำบาปและชั่วช้าอย่างไม่น่าให้อภัย   สัตว์ทั้งหลายได้ฟังพระยาราชสีห์กล่าวดังนั้น   ต่างก็พากันเดินกลับไป  พร้อมกับคิดว่า  เราได้รับความเดือดร้อนเพราะหลงเชื่อคนโง่  หลอกลวง    

***ปติตันขุนทด   ผู้เล่าเรื่อง